
Prolog:
G’scheit durchzong! 8 Kilometer vor da Haustür san ka Pappelstiel, scho gar ned, wann da Nebel no so richtig koid aus da Traun heraufkriecht. Do ghert scho wos dazu, dass ma si aus de Federn hait und de Laufschuach bindt, während de andern no beim Schnarchen san.
De Traun-Runde: Wenn da Schmäh mit de Wadln rennt
I steh oiso do beim Angerlehnersteg, de Nosn a bissl rot, oba de Lungen voll mit dera frischen, scharfen Luft. Unten de Traun, de schaut di an, ois wollt’s sagn: „Bist deppat, wos tuast du scho do heraußen?“ Oba genau des is da Moment. Wennst merkst, dass de Wadln warm wern und der innere Schweinehund si ganz leise hinten in d’Eckn verziagt, weil er g’sehn hod, dass er heit gegen di ka Chance hod.
Über de Autobahnbrückn drüber, da Asphalt vibriert a bissl unter de Fiaß – a krasser Gegensatz zu der Stü beim Steg, oba es treibt di an. Du bist im Flow. Jeder Schritt sogt: „I ko no, i wü no.“ De 8 Kilometer ziehen si dahin wia a guater Strudelteig, am Anfang a bissl zach, oba dann flutscht’s.
Wia i dann wieder daham ankumma bin, san de Backerl glüht und da Dampf is ma vom Kopf aufgstiegn wia bei ana oidn Lokomotiv. De Duschn danach? A Traum! Und da erste Kaffee, der so richtig verdient is, schmeckt hoid do am besten. Da Schalk sitzt ma im Gnack und i griaß mi söba im Spiagl: „Servas, du Teifi, host es wieda pockt!“
Schreibe einen Kommentar