Pensionist – jetzt geht’s erst richtig los
Weil i jetzt Zeit hab – und was draus mach
Heute: Skilehrer
Heute hab i mir gedacht: Jetzt wird’s elegant. Heute bin i Skilehrer. Des schaut ja immer so locker aus – a bissl wedeln, a bissl bremsen, freundlich lächeln und nebenbei den Leuten erklären, wie’s geht. Was soll da schon schiefgehen?
Also steh i oben am Hang, geschniegelt wie aus’m Katalog, Sonnenbrille sitzt, Ski geschniegelt, i fühl mi wie der König von Kitzbühel. Vor mir a kleine Gruppe Anfänger. I sag ganz lässig: „So, wir beginnen ganz einfach… des Wichtigste is die Haltung.“ In dem Moment rutsch i schon zwei Meter nach hinten, elegant wie a Kühlschrank auf Eis.
Die ersten zwei Minuten waren noch halbwegs würdevoll. I erklär den Schneepflug, mach’s vor – und zack, schon lieg i. Einer aus der Gruppe fragt: „Gehört das dazu?“ I sag: „Ja klar, des is Fortgeschrittene-Technik – bewusstes Hinlegen.“
Dann wird’s richtig spannend. Eine Dame fährt los, schaut mi panisch an und schreit: „Ich kann nicht bremsen!“ I denk mir: Super, jetzt bin i gefragt. I fahr hinterher, will helfen – und zwei Sekunden später liegen wir beide im Schnee wie zwei gestrandete Seehunde.
Am Ende des Tages war i fix und fertig, komplett eingeschneit und meine Schüler… naja, sagen wir so: Die haben gelernt, dass man beim Skifahren auch viel lachen kann. Und i hab gelernt: Zuschauen schaut immer leichter aus, als selber machen.
Aber eines muss i sagen: Es war a Riesengaudi. Und wenn i morgen wieder aufsteh, hab i wahrscheinlich Muskelkater an Stellen, von denen i gar ned gewusst hab, dass i sie hab.
Fazit:
Skilehrer sein ist leicht – solange man unten im Kaffee sitzt und zuschaut.

